Brigitte Kock van Variable Seams over de schoonheid van formules.

Leuke vakantie gehad? Ik wel! Ik mocht naar Bridges Mathematics, Art, Music, Poetry, Architecture, etc in Eindhoven. Het is een meerdaags internationaal evenement voor liefhebbers van wiskunde en kunst. Er was ook een fashion show. Daar werd een wonderschone jurk getoond van Holly Krueger Design met een wiskundig verhaal dat uitgelegd is in een research paper. Het is dus zo maar een jurk.

Brigitte Kock was een van de hoofdsprekers op Bridges. Ze ontwerpt uitzonderlijke mode en is een geweldige performer. Ga maar kijken op haar Instagram en op haar website variableseams.
Deel van haar verhaal gaat over de lange weg om wiskunde te leren waarderen. Dat ging niet vanzelf. Brigitte weet hoe ze een verhaal moet vertellen. Enthousiast laat ze zien wat je met formules voor mooie dingen kunt maken. Verrassend is het moment waarin ze haar herinneringen aan de saaie lessen met ons deelt, dat ze bijna met de opleiding was gestopt omdat de verplichte wiskunde haar totaal niet boeit, totdat …
Speciaal voor alle wiskunde docenten die hun best doen om wiskunde sprankelend te maken, schreef Brigitte mij een mail terug, zeg maar een pleidooi, Typerend is dat ze drie versies geeft. Kijk zelf welke versie je wilt delen met collega’s en de klassen. Haar website en Instagram staan vol inspiratie over de schoonheid van formules. Veel plezier dit schooljaar.

Heb je ook iets bijzonders meegemaakt deze vakantie en wil je dat delen met je wiskunde collega’s in een blog? Stuur dan een mailtje.

Hieronder haar drie teksten:

Hartelijk dank voor je interesse in mijn lezing en dat je erover wilt schrijven!

Hier nogmaals mijn verhaal:

De lange versie

Zo lang als ik me kan herinneren, ben ik gefascineerd door mode. In de naailessen die ik als kind volgde, leerde mijn lerares ons niet alleen naaien. Ze liet ons ook zien hoe je een basispatroon tekent: eigenlijk een soort blauwdruk voor het maken van kleding. In de mode zijn er maar een paar van die basispatronen: één voor jurken of T-shirts, één voor broeken, één voor mouwen, en nog een paar andere.
Het maken van zulke patronen is in feite een lange wiskundige formule, waarbij je werkt met nauwkeurige maten en stap-voor-stap constructies. Eerlijk gezegd vond ik dat toen best een klus — wiskunde was nooit mijn favoriete vak — maar het plantte wel een zaadje over de link tussen cijfers en creativiteit. Toen ik een studie moest kiezen, was mijn eerste keuze natuurlijk de modeacademie, maar helaas werd ik hiervoor afgewezen. Mijn andere passie was altijd al innovatie en technologie, dus mijn tweede keuze werd Industrieel Ontwerpen aan de TU/e. In het begin wist ik niet zeker of dit wel bij me paste, maar ik hield me aan mijn persoonlijke regel: je mag altijd stoppen, maar pas nadat je het een jaar lang echt een kans hebt gegeven. In het laatste kwart van dat eerste jaar volgde ik het vak Digital Craftsmanship, en dat veranderde mijn hele perspectief. Het ging over hoe je met wiskunde en programmeren schoonheid kunt creëren. Ik had nooit beseft dat je met wiskunde de complexe patronen uit de natuur kunt nabootsen — patronen die je met de hand dagen zouden kosten, maar die je met code in seconden kunt genereren. Opeens viel alles op zijn plek: die vroege naailessen, het patroonmaken… Ik realiseerde me dat je met kennis van patroontekenen software kunt schrijven die direct een perfecte pasvorm voor iemand kan genereren. Vanaf dat moment ben ik wiskunde echt gaan waarderen, zelfs gaan liefhebben, en het is nu een onmisbaar ingrediënt in de mode die ik ontwerp.

Hier een kortere versie:

Zo lang als ik me kan herinneren, ben ik gefascineerd door mode. In mijn naailessen als kind leerde ik niet alleen naaien, maar ook basispatronen tekenen — eigenlijk wiskundige formules met maten en constructies. Wiskunde was toen niet mijn favoriet, maar het plantte wel een zaadje over de link tussen cijfers en creativiteit. Na een afwijzing voor de modeacademie koos ik voor Industrieel Ontwerpen aan de TU/e. Pas bij het vak Digital Craftsmanship ontdekte ik hoe je met wiskunde en programmeren schoonheid kunt creëren. Complexe natuurpatronen die met de hand dagen zouden kosten, verschenen in seconden op mijn scherm.
Alles viel op zijn plek: die vroege patronen, de precisie, de creativiteit. Sindsdien ben ik wiskunde gaan liefhebben, en vormt het de basis van de mode die ik nu ontwerp.

Of, tot slot, aanvulling in jouw text:

Verrassend was de lezing van Brigitte Kock, als eerstejaars bijna afgehaakt op de saaie wiskunde totdat ze ontdekte hoe je met programmeren en wiskunde schoonheid en kunst kunt creëren. Nu is ze succesvol ontwerper van modulaire 3D-geprinte fashion. Net als Rinus Roelofs en vele andere bezoekers gebruikt ze Rhino Grasshopper voor het geparameteriseerd ontwerpen van haar kleding. Voorbeelden staan op @variableseams. Haar pleidooi is om naast de verplichte kost vooral ook de creatieve wiskunde te laten zien. Ik vind het ontzettend belangrijk dat meer studenten zich gaan interesseren voor een “saai” vak zoals wiskunde, want als je weet wat je ermee kunt maken, is het de moeite absoluut waard.

Alle linkjes: